Από την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος και τους συνεργαζόμενους Φορείς Ιατρικό Σύλλογο Ευβοίας, Φαρμακευτικό Σύλλογο Ευβοίας και το Τοπικό Παράρτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ανακοινώνεται ότι τα δύο ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ – ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ (Χαλκίδος και Ιστιαίας), στα οποία εξυπηρετούνται συνολικά 300 άνεργοι και ανασφάλιστοι συνάνθρωποί μας, λειτουργούν από 1ης Οκτωβρίου 2014, ως εξής: Α. Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Χαλκίδος Στο κτίριο της Οικογενείας Αγγέλου Πνευματικού – Ευεργέτου της Ι. Μητροπόλεως, επί της οδού Μεσσαπίων 10 στη Χαλκίδα, κατά τις ημέρες Δευτέρα και Τετάρτη, από 15:00 έως 16:00 μ.μ..Β. Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Βορείου Ευβοίας:Στο κτίριο του ΚΕ.Σ.Ο. Ιστιαίας (Άνω Πλάτανος), κάθε Τετάρτη, από 17.00 έως 18.00 μ.μ.-Η Τράπεζα Τροφίμων και Ενδυμάτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος,λειτουργεί στο κέντρο της Χαλκίδας, σε ισόγειο κατάστημα επί της οδού Αντωνίου 15. Οι ημέρες και ώρες λειτουργίας της Τράπεζας παραμένουν οι κάτωθι:Δευτέρα: 10.00 π.μ. – 2.00 μ.μ.Τρίτη: 4.00 – 8.00 μ.μ.Τετάρτη: 10.00 π.μ. –2.00 μ.μ.Πέμπτη: 4.00 – 8.00 μ.μ.Παρασκευή: 4.00 – 8.00 μ.μ.

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Το Ευαγγέλιο - Των 12 Αποστόλων

(Μτθ. θ´ 36, ι´ 1-8) 
Τῶ καιρῷ ἐκείνῳ, ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα. Καὶ προσκαλεσάμενος τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά εἰσι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ ᾿Ανδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ ᾿Αλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ ᾿Ιούδας ὁ ᾿Ισκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν. Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ ᾿Ιησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων· Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μὴ εἰσέλθητε· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾿Ισραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. ᾿Ασθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

Απόδοση σε απλή γλώσσαἘκεῖνο τὸν καιρό, ὅταν εἶδε ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν κόσμο, τοὺς σπλαχνίστηκε, γιατὶ ἦταν ταλαιπωρημένοι καὶ ἐγκαταλειμμένοι σὰν πρόβατα ποὺ δὲν ἔχουν ποιμένα. Κάλεσε τότε τοὺς δώδεκα μαθητές του καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν ἐξουσία πάνω στὰ δαιμονικὰ πνεύματα,

Ο Απόστολος της Κυριακής - Των Αγίων Πάντων

(῾Εβρ. ια´ 33- ιβ´ 2) 
Ἀδελφοί, οἱ ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα
Ἀδελφοί, ὅλοι οἱ ἅγιοι μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, ἐπέβαλαν τὸ δίκαιο, πέτυχαν τὴν πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων· ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὴ σφαγή, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀναδείχτηκαν ἥρωες

Φωτογραφίες από τον εορτασμό του Αποστόλου των Εθνών Παύλου στην Κορινθία παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών

Ευάγγελος Μπουγιώτης
Με θρησκευτική λαμπρότητα εορτάστηκε και εφέτος η ιερή μνήμη του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών Παύλου, ιδρυτού της Εκκλησίας της Ελλάδος ,στην Κορινθία. Την Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013στον πανηγυρίζοντα Καθεδρικό Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου Κορίνθου τελέσθηκε Πανηγυρικός Αρχιερατικός εσπερινός, στον οποίο χοροστάτησε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, με την συμμετοχή Μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και άλλων Μητροπολιτών. 

Το παρών τους έδωσαν οι Μητροπολίτες Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, Σισανίου και Σιατίστης κ. Πάυλος, Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας, Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομος , Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος , Νιγηρίας κ. Αλέξανδρος , εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος , Ιλίου κ. Αθηναγόρας , ο Κορίνθου κ. Διονύσιος και ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Διαυλείας κ. Γαβριήλ. 

Κατά τον εσπερινό έψαλλε η διεθνώς αναγνωρισμένη χορωδία «Εργαστήρι Ψαλτικής» υπό τη διεύθυνση του μουσικολογιωτάτου κ. Αθανασίου Παϊβανά. 

Μετά το πέρας του εσπερινού και το κήρυγμα από τον Αρχιεπίσκοπο ακλούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος του Αποστόλου Παύλου, Ιδρυτού της Εκκλησίας της Κορίνθου , καθώς και των Ιερών Λειψάνων εκ των εν Κορινθία Αγίων. Παρών στο εσπερινό ήταν η στρατιωτική και τοπική ηγεσία του Νομού, καθώς κι ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης .
 
πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/


Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ


Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησής τους η, 26 Ιουνίου, και η υπηρεσία του ΟΗΕ για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και της εγκληματικότητας (ONUDC) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την αύξηση των «νέων ψυχοδραστικών ουσιών» κατά σχεδόν 50% σε δυόμισι χρόνια, ενώ η παγκόσμια κατανάλωση των παραδοσιακών ναρκωτικών ουσιών παρουσιάζει σταθεροποιητική τάση."Οι νέες ψυχοδραστικές ουσίες είναι σήμερα αυτές που θέτουν τις προκλήσεις", προειδοποίησε η ONUDC στην παγκόσμια ετήσια έκθεσή της για τα ναρκωτικά, την οποία παρουσίασε στη Βιένη στο πλαίσιο της διεθνούς ημέρας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών.

  

"Πωλούνται ως 'νόμιμα φάρμακα που προκαλούν αίσθημα ευφορίας' και 'συνθετικά ναρκωτικά', οι ουσίες αυτές αυξάνονται με πρωτοφανή ρυθμό και θέτουν μεγάλες προκλήσεις για τη δημόσια υγεία", πρόσθεσε η ONUDC, που εδρεύει στη Βιένη.


Από τα τέλη του 2009 έως τα μέσα του 2012, ο αριθμός τους αυξήθηκε από 166 σε 251, ξεπερνώντας για πρώτη φορά τον αριθμό των ουσιών που τελούν υπό διεθνή έλεγχο (234), σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Εν δυνάμει πολύ πιο επικίνδυνα σε σχέση με τα παραδοσιακά ναρκωτικά, τα νέα ναρκωτικά μπορούν να παρασύρουν τους νεαρής ηλικίας χρήστες, με ονόματα όπως "πικάντικο, "μιάου-μιάου" ή ακόμη "άλατα μπάνιου", κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι παραδίδονται σε μια ευχαρίστηση σχεδόν ακίνδυνη", επισήμανε ο ΟΗΕ. Οι βλαπτικές τους συνέπειες και ο εν δυνάμει εθισμός επί του παρόντος δεν είναι πλήρως γνωστοί, ενώ τα εγκληματικά στοιχεία επωφελούνται από την αδυναμία εφαρμογής του νόμου για να διαμορφώσουν μια πολύ κερδοφόρα αγορά, αποκαλύπτει η ONUDC.

Για να αντικρούσει "την απειλή για τη δημόσια υγεία" που παρουσιάζουν τα ναρκωτικά αυτά, ο γενικός διευθυντής της ONUDC, ο Ρώσος Γιούρι Φεντότοφ, κάλεσε σε "συντονισμένη δράση". Η υπηρεσία του εγκαινίασε ένα εργαλείο ενημέρωσης και προειδοποίησης για να παρακολουθεί αυτές τις ουσίες και να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα.

Στην Ευρώπη όπου ο αριθμός των νέων ουσιών αυξήθηκε από 14 το 2005 σε 236 το 2012, το 75% της κατανάλωσής τους επικεντρώνεται σε πέντε μεγάλες χώρες: τη Βρετανία, την Πολωνία, τη Γαλλία, την Γερμανία και την Ισπανία.

Η χρήση τους αυξάνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (5% των νέων από 18 έως 24 ετών έχουν ήδη κάνει χρήση ουσιών που πωλούνται ως χόρτα ή άλατα μπάνιου), ενώ την τελευταία δεκαετία η χρήση της κάνναβης μειώθηκε και αυτή των άλλων ναρκωτικών παρέμεινε σταθερή.

Στις ΗΠΑ, οι νέες ουσίες είναι τα ναρκωτικά με την μεγαλύτερη χρήση μεταξύ των φοιτητών, ενώ κυκλοφορούν επίσης στην Ασία και την Αφρική.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η κάνναβη παραμένει το παράνομο ναρκωτικό με την μεγαλύτερη κατανάλωση, με 180 εκατομμύρια χρήστες σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις που διαθέτει η ONUDC. Αυτό ανταποκρίνεται στο 3,9% του πληθυσμού ηλικίας από 15 έως 64 ετών.

Τουλάχιστον το 60% των χωρών που συμπεριλήφθησαν στην έκθεση της ONUDC, ανέφεραν ότι "η έμμεση χρήση ηρεμιστικών φαρμάκων" περιλαμβάνει τρείς τύπους ουσιών που έχουν τη πιο συχνή χρήση.

"Η Αφρική δείχνει να κερδίζει έδαφος ως "θαλάσσια διαδρομή διακίνησης", υπογράμμισε η ONUDC με ένα δρομολόγιο όλο και πιο δοκιμασμένο για την τροφοδοσία των αγορών: η διαδρομή αρχίζει από το νότιο Αφγανιστάν για να φθάσει αρχικά στα λιμάνια του Ιράν ή του Πακιστάν, μετά φθάνει στην ανατολική ή τη δυτική Αφρική και τέλος τροφοδοτεί τις αγορές.

Μια νέα χερσαία διαδρομή διακίνησης της ηρωίνης ενδέχεται να δημιουργηθεί μέσω Ιράν, Πακιστάν έως τη Μέση Ανατολή, και να προστεθεί στον παραδοσιακό δρόμο των Βαλκανίων στην Ευρώπη.

Τέλος, το Αφγανιστάν παραμένει ο πρώτος παραγωγός οπίου (74% της παράνομης παγκόσμιας παραγωγής οπίου το 2012).

Νέα στοιχεία δείχνουν ότι ο αριθμός παγκοσμίως των ατόμων που κάνουν ενέσιμη χρήση και προσβλήθηκαν από τον ιό HIV ήταν 1,6 εκατομμύριο το 2011.

Η καλλιέργεια κοκαΐνης παρέμεινε σταθερή στη Νότια Αμερική το 2011. Ταυτόχρονα η ONUDC ανέφερε ότι από τις χώρες της Δύσης η κοκαΐνη αλλάζει κατεύθυνση προς τις ασιατικές αγορές, όπως τους πλούσιους πελάτες στο Χονγκ Κονγκ και την Κίνα, αλλά και τους χρήστες στην Κεντρική Αμερική, όπου είναι ένας σημαντικός διαμετακομιστικός της κόμβος.

ΤΟ ΚΕΘΕΑ

«Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών φέρνει στο προσκήνιο τις επιπτώσεις των βίαιων οικονομικών και κοινωνικών μεταβολών που ευνοούν την εξάπλωση του προβλήματος των ναρκωτικών. Η κρίση έχει επιδεινώσει την κατάσταση των εξαρτημένων, με τη ραγδαία αύξηση του HIV/AIDS αλλά και άλλων μολυσματικών ασθενειών, την αύξηση όσων διαβιούν στο δρόμο, τη στροφή τους σε νέες,

«Για κατηβάτι στου χουρό»


«Για κατηβάτι στου χουρό»


Η μεγάλη γιορτή του συλλόγου μας πλησιάζει.
«Για κατηβάτι στου χουρό» λοιπόν, το τριήμερο 29- 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου, στο θέατρο Ορέστη Μακρή όπου θα στηθεί ένα μεγάλο χοροστάσι, στο οποίο είναι προσκεκλημένοι, όλοι όσοι αγαπούν τον ελληνικό χορό και το δημοτικό τραγούδι.
Στο χοροστάσι αυτό, θα νοιώσουμε όλοι μαζί τη δύναμη του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού και θα εκφραστούμε μέσω αυτού.
Κι επειδή ο ελληνικός χορός έχει μακριά διαδρομή, σας καλούμε όλους να την εξιστορήσουμε μαζί….
Παράλληλα θα εκτεθούν χειροποίητες δημιουργίες από τα τμήματα της χειροτεχνίας του συλλόγου.
Στο ταξίδι αυτό, με αμαξοστοιχία την Παράδοση και τον Ελληνικό Χορό αλλά και επιβάτες όλους εμάς, θα ανέβουν και οι μουσικοί μας:

Παπαναστασίου Βαγγέλης: κλαρίνο, γκάιντα, φλογέρα, τσαμπούνα.
Ηλιάδης Ιάκωβος: λαούτο.
Σαραντίδης Βαγγέλης: βιολί.
Ακριβόπουλος Λάζαρος: κρουστά.
Κουτσαγγελίδης Μάνος: κανονάκι , τραγούδι.
Γάκος Ηλίας: τραγούδι.
Παναγοπούλου Ντορέτα: τραγούδι.
Μπρέμπος Σπύρος: τραγούδι.
Ψαθάς Δημήτρης: Ζουρνά.
Δίγκας Νίκος: κορνέτα.
Αθανασιάς Τάσος: ακορντεόν.
Βέργος Παναγιώτης: σαντούρι.
Φωλίνας Βασίλης: τουλούμ – τραγούδι.
Καρασαβίδης Δημήτρης: κεμετζέ, τραγούδι.
Κορναράκης Μάνος: λύρα, βιολί, τραγούδι.
Αγγελιδάκης Βαγγέλης: λαούτο, τραγούδι.

΄΄ο Καραγκιόζης και το σόι του΄΄, με τον Ιάσωνα Μελισσινό.

Υπό την αιγίδα του ΔΟΑΠΠΕΧ.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Όσοι επιθυμούν μπορούν να προσφέρουν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, φάρμακα για το κοινωνικό ιατρείο- φαρμακείο της Ιεράς Μητρόπολης Χαλκίδας.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Ο Παράκλητος ως διδάσκαλος της αληθείας κατά τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην


Στ. Παπαδόπουλου, Πατέρες, αύξησις της Εκκλησίας,
’Αγιον Πνεύμα,
Αθήνα 1975, σελ. 10-21
Ο Παράκλητος ως διδάσκαλος της αληθείας κατά τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην
1. To διδακτικόν έργον του Παρακλήτου ως «εκ νέου» κατανόησις του έργου του Κυρίου.
Υπό των συγχρόνων ερευνητών τονίζεται και υπογραμμίζεται ότι το αποκαλυπτικόν έργον του Παρακλήτου έγκειται εις την «υπό την καθοδήγησιν του Πνεύματος ακριβή γνώσιν της κοινότητος, όσον αφορά εις το νόημα του Χριστού και εις τα μέλλοντα συμβαίνειν» (1). Έτερος όμως ερευνητής παραπονείται ότι μέχρι σήμερον δεν κατενοήθη όσον απητείτο το γεγονός, ότι πρωταρχική αποστολή του Παρακλήτου είναι να συμβάλη εις την κατανόησιν του προσώπου και του έργου του Χριστού (2). Χαρακτηριστικόν εξ άλλου τυγχάνει ότι δυτικοί μελετηταί, ευρισκόμενοι προ της δυσχερείας να ερμηνεύσουν τους κυριακούς λόγους «έτι πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ' ου δύνασθε βαστάζειν. όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν», καταφεύγουν εις ερμηνείας, αι οποίαι διασώζουν την έννοιαν του «νέου», όπερ διδάσκει το Πνεύμα, αφού τούτο πρόκειται να είπη και ό,τι δεν είπεν ο Κύριος, ενώ αποκλείουν την δυνατότητα αποκαλύψεως υπό του Πνεύματος διδασκαλίας τινός όντως και κατ' ουσίαν νέας. Ούτω ο Otto Betz, εξηγών το έργον του Παρακλήτου, υποστηρίζει ότι οι μαθηταί χρειάζονται αυτόν ως Βοηθόν κατά του άρχοντος του κόσμου, αλλά και ως Οδηγόν εν τη αληθεία, διότι το κήρυγμα του Χριστού «πρέπει να κατανοηθή εκ νέου» μετά την ανάστασιν (3). Επομένως το έργον του αγ. Πνεύματος συνίσταται εις την εκάστοτε υπό των πιστών κατανόησιν του γεγονότος της εν Χριστώ οικονομίας και ουχί εις προσφοράν νέου τινός.
Ο ρωμαιοκαθολικός καινοδιαθηκολόγος και υπομνηματιστής του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου Alfr. Wikenhauser αντιλαμβάνεται το αποκαλυπτικόν έργον του Παρακλήτου ως καθοδήγησιν των μαθητών προς βαθυτέραν κατανόησιν και ανάπτυξιν των αληθειών, τας οποίας είχεν ήδη κηρύξει ο Κύριος (4). Συνεπής δε πλήρως και προς τας δογματικάς και θεολογικάς προϋποθέσεις της Εκκλησίας του ο Wikenhauser συμπληροί προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ότι αι διδασκόμεναι υπό του Πνεύματος αλήθειαι δεν δύνανται να είναι «όλως διάφοροι και όλως νέαι» εν σχέσει προς εκείνας του Ιησού Χριστού (5).
Ο R. Β ultmann, το προτεσταντικόν πνεύμα γενικώς a ποδί- δων επί του προκειμένου, αντιλαμβάνεται τον Παράκλητον ως δύναμιν ( Kraft ) μάλλον, ή ως πρόσωπον, δια της οποίας ο πιστός διαπερά το σκότος του μέλλοντος και διακρίνει ορθώς τα εν αύτω (6). Η έννοια του ιωαννείου «εκείνος (= ο Παράκλητος) διδάξει πάντα» (ιδ' 26) έχει παρηγορητικόν κατ' αυτόν χαρακτήρα. Εν τούτοις φρονεί παραδόξως ότι η αποκάλυψις δεν ετελείωσε δια των αποχαιρετιστηρίων τούτων λόγων του Κυρίου, πλην αλλ' όμως κατανοεί την συνέχισίν της ως «εκ νέου» δώρον εις το μέλλον (7). Η μελλοντική αυτή αποκάλυψις συνίσταται εις την επαναπρόσληψιν ( Wiederaufnahme ) του έργου του Κυρίου (8).
Αι ανωτέρω εκτεθείσαι συντόμως ερμηνευτικαί προσπάθειαι κατανοήσεως του χαρακτήρος, ο οποίος διέπει το αποκαλυπτικόν έργον του Παρακλήτου, είναι αντιπροσωπευτικαί των τάσεων, αι οποίαι κρατούν μεταξύ των ερμηνευτών εις τον χώρον της συγχρόνου θεολογίας.
2. Το έργον του Παρακλήτου ως αποκάλυψις όσων δεν είπε και διασάφησις όσων είπεν ο Κύριος.
Εις τον χώρον της ανατολικής θεολογίας απαντά διάφορος εκτίμησις του αποκαλυπτικού έργου του αγ. Πνεύματος, μη συμπίπτουσα πάντοτε και κατά την ουσίαν προς εκείνην της συγχρόνου θεολογίας.
Ούτω ο εκ των νεοελλήνων αρχαιότερος υπομνηματιστής του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου Ν. Δαμαλάς († 1892) (9), του οποίου όμως το σχετικόν έργον εξεδόθη μόλις εν έτει 1940, ερμηνεύων το

Το Πνεύμα το άγιον δεν είναι κτίσμα


Διδύμου του Τυφλού, Περί του αγίου Πνεύματος,
Θεσσαλονίκη 1973, εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, σελ. 31-38,
μτφρ. Αρχιμ. Μελετίου Καλαμαρά
Μέρος α'
το πνεύμα τ o άγιον δεν είναι κτίσμα
Περί τούτου θα πραγματευθώμεν διεξοδικώ- τερον κατωτέρω, όταν θα κάμωμεν λόγον περί του ότι προς τους προφήτας εγένετο λόγος όχι μόνον ο Κύριος, αλλά και το Πνεύμα άγιον, το οποίον και αποκτάται ταυτοχρόνως (1) με τον μονογενή Υιόν του Θεού.
Αυτή καθ' εαυτήν η λέξις «Πνεύμα 'Αγιον» δεν είναι μία κενή ονομασία (2), αλλά δηλωτική μιας ενυποστάτου ουσίας: (Ουσία) ομοταγής με τον Πατέρα και τον Υιόν και εντελώς διαφορετική από τα κτίσματα.

α. Καθ' εαυτό αγαθόν.
Επειδή λοιπόν τα κτίσματα διαιρούνται εις ορατά και αόρατα, δηλ. σωματικά και ασώματα, το Πνεύμα το 'Αγιον, το αίτιον του λόγου και της σοφίας και της γνώσεως, το οποίον κατοικεί εις την ψυχήν και εις την διάνοιαν, δεν είναι μία εκ των σωματικών ουσιών, ούτε εν εκ των αοράτων κτισμάτων.
Αλλά αυτά μεν ολα (τα κτίσματα) είναι δεκτικά (3) και της σοφίας και των λοιπών αρετών και του αγιασμού. Αυτή δε η ουσία (το Πνεύμα το 'Αγιον), περί ης νυν ο λόγος, είναι η αιτία και της σοφίας και της γνώσεως και του αγιασμού. Κατά ταύτα δεν είναι δυνατόν να εύρη τις εν τω Αγίω Πνεύματι άλλην τινά ισχύν ή ενέργειαν αγιασμού και αρετής, την οποίαν να δύναται να εξαρτήση από κάτι το εξωτερικόν, διότι η τοιαύτη (4) ουσία (η έξωθεν) είναι τρεπτή.
Το Πνεύμα όμως το 'Αγιον κατά κοινήν ομολογίαν είναι άτρεπτον, ο αγιασμός της περί Θεού γνώσεως και όλων των αγαθών χορηγός, και, ίνα μη μακρηγορώ, ενυπάρχει εις τα υπό του Κυρίου παρεχόμενα αγαθά. Ενώ λοιπόν και ο Ματθαίος και ο Λουκάς περιγράφουν το αυτό χωρίον του Ευαγγελίου, ο εις εκ τούτων λέγει: «πόσω μάλλον ο Πατήρ υμών ο εν τοις Ουρανοίς δώσει αγαθά τοις αιτούσιν αυτόν» (5), ενώ ο άλλος: «πόσω μάλλον ο Πατήρ υμών ο ουράνιος δώσει το Πνεύμα αυτού το άγιον τοις αιτούσιν αυτόν» (6).
Εκ τούτων γίνεται φανερόν, ότι το Πνεύμα το 'Αγιον είναι το πλήρωμα των αγαθών του Θεού, και ότι χωρίς αυτό δεν είναι δυνατόν να λάβουν υπόστασιν αυτά, τα οποία προέρχονται από τον Θεόν, διότι όλα τα ωφέλιμα, όσα γεννώνται εκ της χάριτος των δωρεών του Θεού, απορρέουν από την πηγήν αυτήν. Επειδή δε είναι κατ' ουσίαν αγαθόν, δεν δύναται να είναι (αυτό) δεκτικόν αγαθότητος έξωθεν εαυτού (υπαρχούσης), αφού αυτό χορηγεί εις τα άλλα (κτίσματα) την αγαθότητα.
Εδείχθη λοιπόν, ότι το Πνεύμα το 'Αγιον είναι διάφορον τι όχι μόνον των σωματικών, αλλά και των ασωμάτων κτισμάτων, αφού αι λοιπαί ουσίαι δέχονται την ουσίαν ταύτην του αγιασμού, ενώ αυτό όχι μόνον δεν είναι δεκτικόν αγιασμού αλλοτρίου (7), αλλά και είναι χορηγός (αυτού) και δημιουργός.
Τέλος, όσοι απολαύουν της «κοινωνίας» του, λέγονται «μέτοχοι» του

Η δια φωτεινής Νεφέλης ή Ακτίνος εικονογραφία του Αγίου Πνεύματος


Θωμά Προβατάκη, Το 'Αγιον Πνεύμα εις την ορθόδοξον ζωγραφική,
Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 33-49
 
Ούτε όμως η περιστερά ούτε αι πύριναι γλώσσαι ήσαν τα μόνα σύμβολα, δια των οποίων εφάνη το τρίτον πρόσωπον της Τριάδος εις τους ανθρώπους. Τόσον κατά την Μεταμόρφωσιν όσον και εις διαφόρους άλλας θεοφανείας το ΄Αγιον Πνεύμα καθωράθη ως φωτεινή νεφέλη ή ως φωτεινή ακτίς. Πολλάκις εις την Π.Δ. η παρουσία του Θεού εγένετο υπό μορφήν στύλου φωτεινού ή γνόφου (1), η δόξα Αυτού εν είδει φωτεινής νεφέλης ενέπλησε το ιλαστήριον (2), ο ίδιος δε ωμίλει προς τους εκλεκτούς Του δια μέσου νέφους, αστραπών και σαλπίγγων (3). Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφων την Μεταμόρφωσιν του Χριστού μεταξύ των εμφανισθέντων δύο Προφητών και ενώπιον των τριών ηγαπημένων μαθητών Του λέγει χαρακτηριστικώς: «Ιδού νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς και ιδού φωνή εκ της νεφέλης … »(4). 'Αλλοτε πάλιν κατά την Γραφήν το Θείον Πνεύμα μεταδίδεται είτε υπό του Θεού Πατρός (ως εις τους Πρωτοπλάστους) είτε υπό του Υιού (ως εις τους μαθητάς μετά την Ανάστασίν Του)· άλλοτε τέλος εμφανίζεται υπό την μορφήν του φωτός εις τους «εκλεκτούς». Την υπό της φωτεινής νεφέλης όθεν ή της ακτίνος παράστασιν του Αγίου Πνεύματος εξετάζοντες παρατηρούμεν γενικώς τα εξής:
 
α) Εις την Μεταμόρφωσιν.
Κατά την ιστόρησιν της Μεταμορφώσεως ο Χριστός παρίσταται εντός φωτεινής ελλειψοειδούς νεφέλης (δόξης) πάντοτε, ενώ οι προφήται μόνον εις τας μέχρι του 11ου αιώνος παραστάσεις. Από δε του 14ου αιώνος ο Χριστός ζωγραφίζεται εντός διπλής φωτεινής δόξης, συνισταμένης εκ δυο επαλλήλων τριγώνων ή καμπυλουμένων τετραγώνων ή εκ δυο διαδοχικών ελλειψοειδών χρωματισμών (5).
Μεταξύ των πολλών παραδειγμάτων της τοιουτοτρόπως και από του 14ου αιώνος διαμορφωθείσης δόξης σημειώνομεν την παράστα- σιν του κωδ. Paris . Gr . 1242 (Εικ. 33) (14ος αιών), την τοιχ. του Αγίου Αθανασίου Μουζάκη Καστορίας (14ος αιών), το ψηφιδωτόν των Αγ. Αποστόλων Θεσ/κης (Εικ. 32) (14ος αιών), την τοιχογραφίαν της Περιβλέπτου του Μυστρα (14ος αιών) την Μεταμόρφωσιν (1403) του ζωγράφου Θεοφάνους του Έλληνος, (Πετρούπολις), ως επίσης την Μεταμόρφωσιν του δωδεκαόρτου της μονής Σταυρονικήτα Αγίου Όρους (16ος αιών) (Εικών 34), της μονής Λαύρας (16ος αιών), την φορητήν εικόνα της Μεταμορφώσεως του ζωγράφου Εμμ. Τζαφουρνάρη, την ευρισκομένην σήμερον εις την Συλλογήν Ελ. Σταθάτου (6), τας τοιχογραφίας μνημείων της Σερβίας (ως του Markov Monastir . κ.α.), την φορητήν εικόνα της Μεταμορφώσεως, την άαποκειμένην εις το αρχαιολογικόν Μουσείον Σόφιας (18ος αιών) κ.α.π.
Η παράστασις της φωτεινής Νεφέλης περί το Θείον πρόσωπον του «φανερωμένου» Χριστού, υπομιμνήσκουσα ίσως την εν μέσω νεφελών και αστραπών περιγραφήν του «νεφεληγερέτα» Διός, ο οποίος ιστορείτο περιεβαλλόμενος δια νεφών (Ιλ. Ξ, 153), τονίζεται υπό τε της Κ.Δ. και της παραδόσεως. Οι πατέρες και οι ύμνοι τονίζουν ότι εν «τω Θαβωρίω φως είδομεν τον Πατέρα, φως και το Πνεύμα φωταγωγούν πασαν κτίσιν»(7) και ότι «ο στύλος του πυρός Χριστόν τον Μεταμορφούμενον η δε νεφέλη σαφώς την Χάριν του Πνεύματος... παρεδήλου εμφανέστατα»(8). Ο Ανδρέας Κρήτης εις τον Λόγον του εις την Μεταμόρφωσιν του Χριστού τονίζει ότι «νεφέλη... εστί φωτεινή ... η επί τον Ιορδάνην μικρόν έμπροσθεν καταπτάσα περιστερά»(8α). Ο δε Διονύσιος ο εκ Φουρνά υποδεικνύων την ιστόρησιν της Μεταμορφώσεως εις το προαναφερθέν έργον του επάγεται. «Ο Χριστός ιστάμενος με λευκά ιμάτια και ευλογών και γύρωθεν αυτού φως με ακτίνας» (σελ. 97). Η εικονογραφία τέλος των δύο επαλλήλων τετραγώνων ή άλλων διπλών σχημάτων ασφαλώς υπηγορεύθη υπό την θεολογίαν των μυστικών του 14ου αιώνος και την όλην περί φωτός διδασκαλίαν των. Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς εις την ομιλίαν του εις την σεπτήν Μεταμόρφωσιν τονίζει ότι πλησίον του Μεταμορφωμένου παρίσταντο αοράτως και ο Πατήρ και το 'Αγιον Πνεύμα. Εκείνος μεν μαρτυρών δια της φωνής Του ότι ο Ιησούς είναι ο αγαπητός Υιός Του, το δε Πνεύμα «δια φωτεινής νεφέλης συνεκλάμπον και το του υιού δεικνύον»· και επάγεται «τούτων γαρ πλούτος η συμφυΐα και το εν έξαλμα της λαμπρότητος»(9). (Βλπ. Εικ. 35).
 
β) Εις αλλας απεικονίσεις.
Εις την επίδρασιν των μυστικών θεολόγων, κατά τους οποίους δύ- ναταί τις κατόπιν πολλών κόπων, συνεχών δακρύων, παντελούς εκ- κοπής του οικείου θελήματος, αδιαλείπτου προσευχής και πολλών άλλων αγώνων να ίδη αμυδρώς ολίγην θείαν ακτίνα, αποδίδεται και η σπανιωτάτη παράστασις, κατά την οποίαν προσευχόμενος τις εν σπη- λαίω ευρίσκεται εν μέσω απλέτου φωτός. Αν και τούτο μαρτυρείται υπό των ιδίων (10), όμως δεν νομίζομεν η σπανία, έστω, αύτη εικονογραφία του πράγματος να συνιστά αποκλειστικήν παράστασιν του Αγίου Πνεύματος· απλώς είναι μία έπιδημία της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, μία μορφή Θεοφανείας.
Αντιθέτως παράστασις του Αγίου Πνεύματος, λαϊκή όμως και παραστατική, παρατηρείται εις την

Πεντηκοστή του 379 (9 Ιουνίου)


Στυλ. Παπαδόπουλου, O πληγωμένος Αετός ( Γρηγόριος ο Θεολόγος), ε΄ εκδ. Αθήνα 2007, σελ. 175-178
Σα να μη φτάνανε οι σκληροί αρειανοί τα τελευταία χρόνια εμφανιστήκανε στην πρωτεύουσα και οι πνευματομάχοι. Καταφέρανε γρήγορα ν' αποκτήσουνε οπαδούς πολλούς. Οι επικεφαλής ήτανε μοναχοί. Και μοναχοί από τους αυστηρούς. Δηλαδή ασκητικοί, εγκρατείς και ακτήμονες. Δεν είχαν ακόμη οργανωμένα κοινοβιακά μοναστήρια. Ζούσανε όμως σε ομάδες και ήτανε υπόδειγμα στους πολλούς χριστιανούς. Κι αυτό φοβότανε περισσότερο ο Γρηγόριος. Ο κόσμος τους πρόσεχε για την ασκητική ζωή τους και συγχρόνως τους εμπιστευότανε σε ό,τι δίδασκαν.
Αλλά δίδασκαν όχι ορθόδοξα. Η θεολογία, βέβαια, του Αθανασίου και των Καππαδοκών τους είχανε πείσει να ομολογούν τον Υιό (Χριστό) τέλειο Θεό και ομοούσιο προς τον πατέρα. Δεν θέλανε όμως να ομολογήσουν το ίδιο και για το άγιο Πνεύμα. Κακόδοξοι, λοιπόν, και τούτοι. Και τους ονομάσανε Πνευματομάχους. Όχι όμως τόσο κακόδοξοι, όσο οι ακραίοι αρειανοί. Φέρονταν πιο ήπια προς τους Ορθοδόξους. Πολλοί από αυτούς μάλιστα πηγαίνανε κι ακούγανε το Γρηγόριο στην Αναστασία.
Δεν ήτανε λίγοι και οι ορθόδοξοι που σκέφτονταν:
-Είναι δυνατό, τέτοιοι άνθρωποι, τόσο σεμνοί και ασκητικοί να τιμωρηθούνε από το Θεό;
Η δυσκολία του Γρηγορίου δεν ήτανε μικρή. Πώς να εξηγήσει πειστικά, ότι αληθινή ευσέβεια και άσκηση θέλει και ορθή πίστη. Γνήσια και αποτελεσματική άσκηση γίνεται από τον χριστιανό, που έχει και ορθή πίστη. Το άγιο Πνεύμα τότε μόνο χαριτώνει τον ασκητή, τότε μόνο δίνει τον στέφανο της θείας δόξας.
Δεν ήταν ακόμη καιρός για τους Κωνσταντινουπολίτες ν' ακούσουνε βαθιά θεολογία περί αγίου Πνεύματος. Έτσι τη στιγμή αυτή νόμιζε ο Γρηγόριος. Ήθελε πρώτα να καταλάβουνε καλύτερα την ενότητα της αγίας Τριάδας, να συνηθίσουνε την παράδοση της Εκκλησίας. Έπειτα να τους μιλήσει με ακρίβεια για το άγιο Πνεύμα. Κι εφάρμοσε το πρόγραμμα αυτό, αλλά μόνο μερικά.
Έφτασε η Πεντηκοστή του 379. Έπεφτε στις 9 Ιουνίου τη χρονιά εκείνη. Γέμισε ασφυκτικά ο ναός της Αναστασίας Λαμπρή γιορτή. Προχωρούσε η Θεία Λειτουργία και ο Γρηγόριος ένιωθε όλο και πιο αλλιώτικα. Είχε κατακλυστεί από τη χάρη του Πνεύματος και ζούσε με αυτί και γι αυτό.
Ήρθε η ώρα του κηρύγματος. Στάθηκε στην Ωραία πύλη. Είχε σχεδιάσει να τους μιλήσει για την σημασία του αριθμού επτά. Να ερμηνεύσει τα σχετικά βιβλικά κείμενα και τα ιστορικά της Πεντηκοστής. Και το' κανε φυσικά. Μα χωρίς να το καταλάβει, κύλησε ο λόγος του γρήγορα στο άγιο Πνεύμα.
Ήτανε και η εποχή που είχε κληθεί στην Αντιόχεια σύνοδος, κυρίως για το άγιο Πνεύμα. Κορυφαίο πρόσωπό της ο Μελέτιος Αντιοχείας. Ορθόδοξος άνδρας, γενναίος ομολογητής. Εκεί, λοιπόν, ομολογήθηκε ορθά η πίστη στην θεότητα και την ομοουσιότητα του Πνεύματος και καταδικάσθηκαν οι πνευματομάχοι. Ο Γρηγόριος παραταύτα δεν μπόρεσε να είναι αυστηρός και σκληρός με τους πνευματομάχους. Έβλεπε μερικούς μπροστά του, όταν στάθηκε στην Ωραία πύλη.
Γι αυτό, αφήνοντας πολλά απ' όσα είχε σχεδιάσει, μίλησε πατρικά, με άπειρη αγάπη. Ήλπιζε ότι θα μετανοήσουν. Μίλησε η χάρη που είχε μέσα του ως θεόπτης. Δεν μπόρεσε να την κρύψει. Μίλησε και ποιητικά. Υπέκυψε στο ταλέντο του. Τόσο, που κομμάτια του λόγου τούτου, χρησιμοποιηθήκανε κατά λέξη από υμνογράφους της Εκκλησίας μας.
- Ό, τι σας λέω, αδελφοί μου, είναι από το άγιο Πνεύμα. Εκείνο με οδηγεί αυτό μ' εμπνέει να μιλάω έτσι όπως μιλάω.
Αν δεν τον ξέρανε οι εκκλησιαζόμενοι το Γρηγόριο θα τον παρεξηγούσανε. Θα τον κατηγορούσανε ακόμη και για βλασφημία. Βρεθήκανε όμως και οι κακόβουλοι, που μέσα τους ανακατώθηκαν:
- Ακούς εκεί, έμπνευση από το άγιο Πνεύμα.ό,τι μας λέει αποκάλυψη του Πνεύματος!
Όσο τον κοίταζαν όμως καταπρόσωπο, κάτι τους ηρεμούσε. Ησυχάσανε και οι κακόβουλοι. Η ομιλία συνεχίστηκε. Τους είπε ο Γρηγόριος για την πανίερη «επιδημία», την παρουσία δηλαδή του αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Ήτανε ανάγκη για τον άνθρωπο να έρθει το Πνεύμα, όταν τελείωσε το έργο του στη γη ο Χριστός. Από τότε πια, θα εργάζεται στη γη, στην Εκκλησία δηλαδή, το Πνεύμα. Όχι πως πριν δεν ενεργούσε, δεν ήταν παρών σε ό,τι έκανε ο Θεός Πατέρας και ο Υιός. Παντού και πάντα ήτανε. Και στους προφήτες και στους αποστόλους. Το ίδιο Πνεύμα ενεργούσε. Μα τώρα το έργο του έχει άλλη μορφή και άλλη έκταση.
Στο σημείο αυτό δυσκολεύτηκε ο Γρηγόριος. Δεν μπορούσε να τους εξηγήσει με ακρίβεια τη διαφορά και βρήκε λέξεις πρόχειρες, όχι πολύ πετυχημένες. Τους είπε ότι μέχρι την Πεντηκοστή το Πνεύμα δρούσε και ήταν παρόν «ενέργεια», με την ενέργειά του. Από την Πεντηκοστή όμως και μετά ενεργεί « τελεώτερον » και «ουσιωδώς». Ήθελε να πει ότι τώρα, στην Εκκλησία, το θείο πρόσωπο που έχει την κύρια δράση είναι το Πνεύμα. Αυτό τώρα δρα κυρίως, όπως στα χρόνια της Καινής Διαθήκης δρούσε κυρίως ο Υιός και στην Παλαιά Διαθήκη δρούσε κυρίως ο Πατέρας. Τότε, στα διαθηκικά χρόνια, ο Υιός συναναστρεφότανε με τους ανθρώπους και τους δίδασκε. Τώρα, το Πνεύμα « συγγίνεται και συμπολιτεύεται» μ' εμάς τους ανθρώπους. Μόνο που για να γίνει αυτό στον καθένα πραγματικότητα, πρέπει να' χει πραγματική σχέση με το Πνεύμα. Να πιστεύει ορθά ότι το Πνεύμα έχει την ίδια φύση με τον Πατέρα και τον Υιό.
Το μάτι του Γρηγορίου έπεσε στους πνευματομάχους και πρόσθεσε:
- Αν μερικοί φοβούνται να χρησιμοποιήσουνε τη λέξη φύση για το Πνεύμα, ας ομολογήσουνε γενικά ότι μία είναι η θεότητα του πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος. Δεν επιμένουμε πολύ στις λέξεις. Αρκεί, αδελφοί, να ομολογείτε το ίδιο πράγμα, την ίδια δηλαδή αλήθεια, ότι το Πνεύμα είναι κυρίως και πραγματικά Θεός. Κάμετε αυτό και τότε η εορτή της Πεντηκοστής θα γίνει μέσα σας πανηγύρι περίλαμπρο, θα νιώσετε άφατη χαρά!
Ακούγανε με προσοχή οι παρόντες πνευματομάχοι. Άκουγε με θαυμασμό και ο παράξενος «φιλόσοφος», ο Μάξιμος. Αρκετοί από αυτούς τώρα και άλλοι το επόμενο έτος, το 380, ενωθήκανε στην Εκκλησία, όταν ακούσανε και τον πέμπτο θεολογικό Λόγο του Γρηγορίου Περί αγίου Πνεύματος. 

ΠΗΓΗ: http://www.apostoliki-diakonia.gr/


Βιβλιοπωλείο.jpg
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «ΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΩΝ»

Αβάντων  32 , 341 00 Χαλκίδα
τηλ. 22210. 79217 (και FAX)



«ΝΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΕΠΙ ΠΑΣΑΝ ΣΑΡΚΑ ΕΚΚΕΧΥΤΑΙ»


Κείμενο: ΛΑΜΠΡΟΣ  ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος - Καθηγητής 
Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, την οποία η Εκκλησία μας εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά, φέρνει στη σκέψη όλων ημών των πιστών το τρίτο Πρόσωπο της Τριαδικής Θεότητας, το Πνεύμα το Άγιο, τον Παράκλητο κι' αυτό διότι, το Θείο Αυτό Πρόσωπο είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2:1) σήμανε μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.
Για τον πολύ κόσμο και  δυστυχώς και για πολλούς πιστούς ο Κύριος και Θεός μας Άγιον Πνεύμα είναι o «μεγάλος άγνωστος» και λίαν δυσχερής η κατανόησή Του. Δεν είναι άμοιρη ευθυνών, βεβαίως, η δυτικής εμπνεύσεως εικονογραφία της Αγίας Τριάδος, η οποία παρουσιάζει τον Θεό Παράκλητο με τη απαράδεκτη πτηνομορφική παράσταση, με συνέπεια να μην εκλαμβάνεται Αυτός, από τους μη έχοντας θεολογική παιδεία και εκκλησιαστική συνείδηση, ως θείον Πρόσωπο, αλλά ως μια απλή συμβολική παράσταση κάποιας αφηρημένης δυνάμεως του Θεού. Επί τη ευκαιρία είναι ανάγκη, η εν λόγω εικονική παράσταση της Αγίας Τριάδος να αποσυρθεί από την ορθόδοξο λατρεία και να αντικατασταθεί από την συμβολική παράσταση των τριών αγγελικών μορφών, της Φιλοξενίας του Αβραάμ. Αυτή είναι η γνήσια ορθόδοξη εικονογράφηση του Τριαδικού Θεού.
Το Άγιον Πνεύμα δεν είναι κάποια απρόσωπη δύναμη του Θεού, όπως βλάσφημα δίδασκαν και διδάσκουν οι ανά τους αιώνες πνευματομάχοι αιρετικοί. Είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Θεός αληθινός, διότι μετέχει της θείας ουσίας ισότιμα με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι επίσης πρόσωπο αληθινό, προσωπικότητα ενσυνείδητη, έχοντας τη δική Του υποστατική ιδιότητα, η οποία Τον καθιστά ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα, χωρίς να συγχέεται με τα άλλα πρόσωπα της Θεότητος. Σύμφωνα με την βιβλική διδασκαλία, η οποία κατανοήθηκε ορθώς μόνο μέσα στην Εκκλησία, το προσωπικό υποστατικό ιδίωμα του Κυρίου Παρακλήτου, τον Οποίο τον καθιστά μοναδικό, είναι η αϊδια εκπόρευσή Του από τον Πατέρα.
Η αιρετική προσθήκη από την παπική ετεροδοξία της βλάσφημης διδασκαλίας της εκ και του

Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ περί Αγίου Πνεύματος


Ειρήνης Γκοραίνωφ, Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ,
εκδ . Τήνος, Αθήνα, σ. 188-199, μτφρ . Π. Κ. Σκουτέρη
- Πάτερ μου, είπε ο Μοτοβίλωφ, μιλάτε πάντα για την απόκτηση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος σαν το σκοπό της χριστιανικής ζωής. Πως όμως μπορώ να την αναγνωρίσω; Οι καλές πράξεις είναι ορατές. Πως όμως μπορεί να γίνη ορατό το Άγιο Πνεύμα; Πως μπορώ να ξέρω, αν Αυτό είναι μαζί μου ή όχι;
- Στην εποχή που ζούμε, απάντησε ο στάρετς, φθάσαμε σε τέτοια χλιαρότητα στην πίστη και σε τέτοια έλλειψη ευαισθησίας ως προς την κοινωνίαν μας με τον Θεό, που έχουμε απομακρυνθή ολοκληρωτικά από την αληθινή χριστιανική ζωή. Διάφορα χωρία της Αγίας Γραφής μας φαίνονται σήμερα παράξενα. Παραδείγματος χάριν, διαβάζουμε ότι ο Απόστολος Παύλος εμποδίσθηκε από το Άγιο Πνεύμα να κηρύξη τον λόγο στην Ασίαν, άλλα, ότι το Πνεύμα τον συνώδευσε όταν πήγε στη Μακεδονία. Σε αρκετά χωρία της Άγιας Γραφής αναφέρονται εμφανίσεις του Θεού στον άνθρωπο. Σήμερα μερικοί λένε: «Είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι άνθρωποι μπορούν να δουν τον Θεό μ' ένα τόσο συγκεκριμένο τρόπο; Υπό το πρόσχημα της μορφώσεως, της επιστήμης, μπλεχτήκαμε σε ένα τέτοιο σκοτάδι αγνωσίας, που βρίσκομε αδιανόητα όλα αυτά για τα οποία οι παλαιοί είχαν μια γνώση αρκετά σαφή, ώστε να μπορούν να μιλούν αναμεταξύ τους για τις εκδηλώσεις του Θεού προς τους ανθρώπους σαν για πράγματα πασίγνωστα και καθόλου παράξενα.
«Ο Αβραάμ, ο Ιακώβ, ο Μωϋσής είδαν τον Θεό. Η στήλη της πύρινης νεφέλης --το Άγιο Πνεύμα- χρησίμευε για οδηγός στον Εβραϊκό λαό μέσα στην έρημο. Οι άνθρωποι έβλεπαν τον Θεό και το Πνεύμα του όχι σε όνειρο ή σε έκσταση - που είναι καρποί μιας αρρωστημένης φαντασίας - αλλά στην πραγματικότητα. Έτσι απρόσεκτοι που γίναμε, αντιλαμβανόμαστε τα λόγια της Γραφής αλλοιώτικα απ' ό,τι θάπρεπε . Και όλα αυτά, γιατί, αντί να αναζητούμε τη χάρη, την εμποδίζουμε από διανοητική υπεροψία να έλθη να κατοίκηση στις ψυχές μας».
[Για τον στάρετς, όπως και για τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο Αδάμ κυριαρχεί στην ιστορία όχι μόνο στην ανθρώπινη αλλά και όλης της κρίσεως. Η σκέψη του δεν έρχεται σε αντίφαση με τις διάφορες επιστημονικές θεωρίες για την καταγωγή του ανθρώπου. Κατ' αυτόν, ο Αδάμ δημιουργήθηκε ζώον, όμοιο με τάλλα πλάσματα που ζουν στη γη, αν και ανώτερος απ' όλα αυτά. Θα έμενε ζώο, αν δεν είχε δεχθή «την πνοή της ζωής» - το Πνεύμα- που τον έκανε συγγενή με το Θεό. Ο άνθρωπος μόνο εζωοποιήθηκε από την ίδια την πνοή του Θεού, η ύπαρξή του θεμελιώνεται απ' ευθείας στη χάρη του Αγίου Πνεύματος» λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Θεός έδωσε στην Εύα την ίδια σοφία και εφύτευσε στο μέσον του Παραδείσου το Δένδρο της Ζωής. Για τον στάρετς Σεραφείμ, όπως και για τον Μάξιμο τον Ομολογητή, το Δένδρο της Ζωής και το Δένδρο της

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ Ο Απόστολος & Απόδοση στη νεοελληνική.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΕΔΩ: http://radioimchalk.blogspot.gr/2011/06/blog-post_9828.html

 Πρός Ἐφεσίους επιστολή Παύλου (ε΄ 8-19)
Ἀδελφοί, ἦτε ποτε σκότος, νῦν δὲ φῶς ἐν Κυρίῳ· ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε· ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀληθείᾳ· δοκιμάζοντες τί ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ. Καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε· τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ' αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν· τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι. Διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός. Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ' ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι.
Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ,

Απόδοση στη νεοελληνική:
Ἀδελφοί, κάποτε ἤσαστε σκοτάδι, ἂλλὰ τώρα εἶσθε φῶς ἐν Κυρίῳ· νὰ φέρεσθε σὰν παιδιὰ τοῦ φωτός – διότι ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματος φανερώνεται μὲ κάθε καλωσύνην, δικαιοσύνην καὶ ἀλήθειαν – νὰ ἐξετάζετε τί εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Κύριον, καὶ μὴ ἐπικοινωνῆτε μὲ τὰ ἔργα τὰ ἄκαρπα τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ νὰ τὰ ἐλέγχετε, διότι ἐκεῖνα ποὺ γίνονται ἀπ’ αὐτοὺς κρυφὰ εἶναι ἐντροπὴ καὶ νὰ τὰ ἀναφέρῃ κανείς. Ἀλλὰ κάθε τι ποὺ ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸ φῶς γίνεται φανερόν, καὶ κάθε τι ποὺ φανερώνεται εἶναι φωτεινόν. Διὰ τοῦτο σοῦ λέγει, Σήκω ἐπάνω σὺ ποὺ κοιμᾶσαι καὶ ἀναστήσου ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ ὁ Χριστὸς θὰ σὲ φωτίσῃ. Προσέχετε λοιπὸν πῶς ἀκριβῶς φέρεσθε, ὄχι ὡς ἄσοφοι ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐπωφελούμενοι τοῦ χρόνου, διότι αἱ ἡμέραι εἶναι πονηραί.
Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες ἀλλὰ νὰ κατανοῆτε ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ νὰ μὴ μεθᾶτε μὲ κρασί, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἀσωτία, ἀλλὰ νὰ γεμίζετε ἀπὸ Πνεῦμα καὶ νὰ μιλᾶτε μεταξύ σας μὲ ψαλμούς, ὕμνους καὶ ἄσματα πνευματικά, καὶ νὰ ἄδετε καὶ ψάλλετε μὲ τὴν καρδιά σας εἰς τὸν Κύριον.

Ο Απόστολος - Κυριακή της Πεντηκοστής & Απόδοση σε απλή γλώσσα

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΔΩ: http://radioimchalk.blogspot.gr/2011/06/blog-post_5671.html

(Πραξ. β´ 1-11) 
Εν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες οἱ ἀπόστολοι ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό. Καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. ῏Ησαν δὲ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ κατοικοῦντες ᾿Ιουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. ᾿Εξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· Οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; Καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, ᾿Ιουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν ᾿Ασίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες ῾Ρωμαῖοι, ᾿Ιουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ ῎Αραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;

Απόδοση σε απλή γλώσσα
Όταν ἔφτασε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἦταν ὅλοι μαζὶ συγκεντρωμένοι μὲ ὁμοψυχία στὸ ἴδιο μέρος. Ξαφνικὰ ἦρθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μιὰ βουὴ σὰν νὰ φυσοῦσε δυνατὸς ἄνεμος, καὶ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι ὅπου ἔμεναν. ᾿Επίσης τοὺς παρουσιάστηκαν γλῶσσες σὰν φλόγες

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Ο Απόστολος της Κυριακής - Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων Α´ Οικουμενικής Συνόδου, η απόδοσή του στην νεοελληνική.


ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΔΩ: http://radioimchalk.blogspot.gr/2011/06/318.html

 
(Πραξ. κ´ 16-18, 28-36)
Εν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔκρινεν ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ᾿Απὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς ῎Εφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῾Ως δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ᾿Εγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. Διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. Καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. ᾿Αργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. Πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. Καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

Απόδοση σε απλή γλώσσα
 Εκεῖνες τὶς ἡμέρες, ὁ Παῦλος ἀποφάσισε νὰ παρακάμψει τὴν ῎Εφεσο, γιὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσει στὴν ἐπαρχία τῆς ᾿Ασίας· βιαζόταν νὰ εἶναι στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ἂν τοῦ

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΥ

ΟΙ ΜΥΚΟΝΙΟΙ ΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΚΑΙ ΕΥΧΗΘΗΚΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ κ. ΔΩΡΟΘΕΟ Β' PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Γραμματέα IΜ Σύρου, Αλέξανδρο Μαρκουίζο, φιλόλογο   
Τετάρτη, 05 Ιούνιος 2013 19:22
       Στη Μύκονο τιμήθηκε ιδιαιτέρως, την Τρίτη και Τετάρτη, 4και 5 Ιουνίου αντίστοιχα, η ιερά μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Δωροθέου, Επισκόπου Τύρου, με λειτουργικές και πνευματικές εκδηλώσεις στη Χώρα και την Άνω Μερά, στις οποίες παρέστησαν άπαντες οι τα πρώτα φέροντες στο νησί και ο λαός της Μυκόνου.
      Την Τρίτη  το εσπέρας, τελέσθηκε Πολυαρχιερατικός Εσπερινός στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Μεγάλης Παναγιάς, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου και συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου, Ζιχνών κ. Ιεροθέου, Ηλιουπόλεως Αιγύπτου κ. Θεοδώρου και του Σεβασμιωτάτου κ. Δωροθέου Β'.
      Το θείο λόγο εκήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, ο οποίος αναφέρθηκε στη μαρτυρία της πίστης της Εκκλησίας στη σύγχρονη εποχή, η οποία, την εποχή που έζησε ο Άγιος Δωρόθεος, ήταν και προσωπική μαρτυρία των Χριστιανών, πολλοί από τους οποίους τιμώνται ως Άγιοι, όπως ο Άγιος Δωρόθεος, και ευχήθηκε στον εορτάζοντα Σεβασμιώτατο κ. Δωρόθεο Β'.

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Ο Απόστολος της Κυριακής - Κυριακή της Σαμαρείτιδος, η απόδοσή του στην νεοελληνική

 
 
 
Πράξεις Αποστόλων (ια΄19-30)
Ἐν ταις ημέραις εκείναις, οἱ διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ
Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις. Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν. Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον.
Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας· ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου καὶ πίστεως καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ. Ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἀντιόχειαν.
Ἐγένετο δὲ αὐτοὺς ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς. Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν· ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ἄγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ᾿ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος. Τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς· ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.

Απόδοση σε απλή γλώσσα
Τις ημέρες ἐκείνες, ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν διασπαρῆ ἕνεκα τοῦ διωγμοῦ, ποὺ ἔγινε ἐξ αἰτίας τοῦ