Από την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος και τους συνεργαζόμενους Φορείς Ιατρικό Σύλλογο Ευβοίας, Φαρμακευτικό Σύλλογο Ευβοίας και το Τοπικό Παράρτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ανακοινώνεται ότι τα δύο ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ – ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ (Χαλκίδος και Ιστιαίας), στα οποία εξυπηρετούνται συνολικά 300 άνεργοι και ανασφάλιστοι συνάνθρωποί μας, λειτουργούν από 1ης Οκτωβρίου 2014, ως εξής: Α. Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Χαλκίδος Στο κτίριο της Οικογενείας Αγγέλου Πνευματικού – Ευεργέτου της Ι. Μητροπόλεως, επί της οδού Μεσσαπίων 10 στη Χαλκίδα, κατά τις ημέρες Δευτέρα και Τετάρτη, από 15:00 έως 16:00 μ.μ..Β. Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Βορείου Ευβοίας:Στο κτίριο του ΚΕ.Σ.Ο. Ιστιαίας (Άνω Πλάτανος), κάθε Τετάρτη, από 17.00 έως 18.00 μ.μ.-Η Τράπεζα Τροφίμων και Ενδυμάτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος,λειτουργεί στο κέντρο της Χαλκίδας, σε ισόγειο κατάστημα επί της οδού Αντωνίου 15. Οι ημέρες και ώρες λειτουργίας της Τράπεζας παραμένουν οι κάτωθι:Δευτέρα: 10.00 π.μ. – 2.00 μ.μ.Τρίτη: 4.00 – 8.00 μ.μ.Τετάρτη: 10.00 π.μ. –2.00 μ.μ.Πέμπτη: 4.00 – 8.00 μ.μ.Παρασκευή: 4.00 – 8.00 μ.μ.

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Σύναξη των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων

Την ημέρα αυτή που φωτίζει η δόξα των δύο Κορυφαίων, η Εκκλησία συνδέει με την μνήμη τους τους άλλους πανευφήμους Αποστόλους του Κυρίου που συγκροτούν χορεία, νέων αστέρων στο πνευματικό στερέωμά της. Θεμέλια και στύλοι της Εκκλησίας, είναι επίσης οι άγγελοι στους οποίους έχει εναποτεθεί η φύλαξη των δώδεκα πυλών που ανοίγουν την είσοδο στην ουράνια Ιερουσαλήμ (Απ. 21, 9).


Δώδεκα ήσαν οι γιοι του Ιακώβ, που αποτελούν την καταβολή του λαού του Ισραήλ. Δώδεκα ήσαν επίσης οι μαθητές που διάλεξε ο Κύριος, τους οποίους κατέστησε μάρτυρες της διδασκαλίας και των θαυμάτων του και που απέστειλε να κηρύξουν την Βασιλεία του Θεού δίνοντάς τους την εξουσία να εκβάλλουν δαιμόνια και να θεραπεύουν κάθε ασθένεια (Ματθ. 10) και οι οποίοι στάλθηκαν από αυτόν, μετά την Ανάληψη, σε όλο τον κόσμο να αναγγείλουν το Ευαγγέλιο σε όλη την κτίση (Μάρκ. 16, 14) και να βαπτίζουν τους πάντες στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος (Ματθ. 28, 19).

Όπως ο Υιός απεστάλη από τον Πατέρα στον κόσμο αυτό για την Σωτηρία μας, έτσι κι Εκείνος ξεχωρίζοντας τους μαθητές αυτούς, τους απέστειλε να διακηρύξουν ότι η Βασιλεία των Ουρανών ήταν εγγύς: «Καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς» (Ιω. 20, 21). Έθεσε όρο οι Απόστολοί του να απαρνηθούν κάθε επίγειο δεσμό: «Μη κτήσησθε χρυσόν μηδέν άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών, μη πήραν εις οδόν μηδέ δύο χιτώνας μηδέ υποδήματα μηδέ ράβδον…» (Ματθ. 10, 9-10). Και τους ανήγγειλε ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν θλίψεις και διωγμούς για να δώσουν μαρτυρία γι’ αυτόν: «Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων… και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου… και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού εις μαρτύριον αυτοίς και τοις έθνεσιν΄ όταν δε παραδωδώσιν υμάς, μη μεριμνήσητε πώς ή τί λαλήσητε΄ δοθήσεται γαρ υμίν εν εκείνη τη ώρα τί λαλήσητε΄ ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν» (Ματθ. 10, 17-20).

Μάρτυρες της Αναστάσεως του Κυρίου τόσο με τον βίο τους όσο και με το κήρυγμά τους, οι άγιοι Απόστολοι προσφέρθηκαν ως «θέατρον τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις», λέγοντας με τον Παύλο: «άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν… λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, δυσφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν, πάντων περίψημα, έως άρτι» (Α’ Κορ. 4, 11-12) ώστε με την θυσία τους να οικοδομηθεί η Εκκλησία πάνω στην δύναμη του Θεού και όχι των ανθρώπων (Α’ Κορ. 2, 5).

Γύρω από τους Πρώτους και Κορυφαίους, λοιπόν, οι άγιοι και πανεύφημοι Απόστολοι σχηματίζουν σήμερα έναν αρμονικό χορό:
 Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος, αδελφός του Πέτρου, ο οποίος κήρυξε το Ευαγγέλιο στις ακτές της Βιθυνίας, του Πόντου και της Αρμενίας. Επιστρέφοντας μέσω του Πόντου και του Βυζαντίου, κατέβηκε μέχρι την Ελλάδα και σταυρώθηκε στην Πάτρα της Αχαΐας [30 Νοεμ.].
 Ιάκωβος, ο του Ζεβεδαίου, που έδωσε μαρτυρία για την Ανάσταση σε όλη την Ιουδαία. Θανατώθηκε με ξίφος κατόπιν διαταγής του βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα, ο οποίος φθονούσε την φήμη του [30 Απρ.].

Ιωάννης ο Θεολόγος, αδελφός του Ιακώβου, ο επιπεσών στο στήθος του Κυρίου. Αφού κήρυξε τον Χριστό στην επαρχία της Ασίας, εξορίστηκε με διαταγή του Δομετιανού στην Πάτμο, όπου συνέγραψε το Ευαγγέλιό του και την Αποκάλυψη. Επιστρέφοντας στην Έφεσο, εκοιμήθη εν ειρήνη σε προχωρημένη ηλικία [26 Σεπτ.].

Φίλιππος ο από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, συμπατριώτης του Πέτρου και του Ανδρέα, ο οποίος ανήγγειλε το χαρμόσυνο μήνυμα της Σωτηρίας στην επαρχία της Ασίας και στην περιοχή της Ιεράπολης της Φρυγίας, μαζί με την αδελφή του Μαριάμ, και τον άγιο Βαρθολομαίο. Σταυρώθηκε στην Ιεράπολη από τους εθνικούς [14 Νοεμ.].

Ο Θωμάς, ο και Δίδυμος, διέδωσε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους, τους Μήδους, τους Πέρσες και στους κατοίκους της Ινδίας. Μαρτύρησε κτυπημένος από τις λόγχες των ειδωλολατρών [6 οκτ.].

Ο Βαρθολομαίος κήρυξε στην Λυδία και την Μυσία μαζί με τον Απόστολο Φίλιππο. Μετά τον

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Ὅμιλία ἐγκωμιαστική στόν ἀπόστολο Παῦλο - Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

1.-. Τί τέλος πάντων εναι νθρωπος καί πόση εναι εγένεια τς δικς μας φύσης καί πόσο κανό στήν ρετή εναι ατό τό ν, μς τό δειξε περισσότερο π᾿ λους τούς νθρώπους Παλος. Καί τώρα σηκώνεται, πό κε πού χει φθάσει, καί μέ καθαρή φωνή πρός λους κείνους πού κατηγορον τή φύση μας πολογεται γιά χάρη το Κυρίου, προτρέπει γιά ρετή, κλείνει τά ναίσχυντα στόματα τν βλάσφημων καί ποδεικνύει τι δέν εναι μεγάλη διαφορά νάμεσα στούς γγέλους καί στούς νθρώπους, ν θέλουμε νά προσέχουμε τόν αυτό μας. Γιατί χωρίς νά χει λλη φύση, οτε νά χει λάβει λλη ψυχή, οτε νά κατοίκησε σ᾿ λλο κόσμο, λλά ν καί νατράφηκε στήν δια γ καί τόπο καί μέ τούς διους νόμους καί συνήθειες, ξεπέρασε λους τούς νθρώπους, ο ποοι ζησαν πό τότε πού γιναν ο νθρωποι. Πο εναι λοιπόν κενοι πού λέγουν, τι εναι δύσκολο πράγμα ρετή καί εκολο κακία; Γιατί Παλος τούς ντικρούει λέγοντας· «Ο θλίψεις μας πού γρήγορα περνον, προετοιμάζουν σ᾿ μς σέ περβολικά μεγάλο βαθμό αώνιο βάρος δόξας» (Β´ Κορ. 4, 17). άν μως τέτοιες θλίψεις περνον εκολα, πολύ περισσότερο ο φυσικές δονές. Καί δέν εναι μόνο ατό τό θαυμαστό του, τι δηλαδή πό πολλή προθυμία δέν ασθανόταν τούς κόπους του γιά τήν ρετή, λλ᾿ τι σκοσε ατήν χωρίς μοιβή.

μες βέβαια δέν πομένουμε κόπους γι᾿ ατήν ν καί πάρχουν μοιβές. κενος μως καί χωρίς τά παθλα τήν πιζητοσε καί τήν γαποσε, καί κενα πού θεωρονταν τι εναι μπόδιά της τά ξεπερνοσε μέ κάθε εκολία. Καί δέν πικαλέσθηκε οτε τήν δυναμία το σώματος, οτε τήν τυραννίδα τς φύσης, οτε τίποτε λλο. ν καί εχε ναλάβει μεγαλύτερη φροντίδα πό τούς στρατηγούς καί λους τούς βασιλες τς γς, λλ᾿ μως κάθε μέρα ταν κμαος, καί ν ο κίνδυνοί του παυξάνονταν, διέθετε νεανική προθυμία. Γιά νά δείξει ατό κριβς λεγε, «Ξεχνώντας τά σα γιναν στό παρελθόν καί φροντίζοντας γιά κενα πού εναι μπροστά μου» (Φιλιπ. 3, 14). Καί ν περίμενε τό θάνατο, καλοσε σέ συμμετοχή τς δονς ατς λέγοντας, «Χαίρετε καί νά χαίρεστε μαζί μου» (Φιλιπ. 2, 18). Καί ν τόν πειλοσαν κίνδυνοι καί προσβολές καί κάθε τιμία, πάλι σκιρτοσε· καί ταν γραφε τήν πιστολή στούς Κορινθίους λεγε, «Γι᾿ ατό καί εφραίνομαι σέ σθένειες, σέ προσβολές, σέ διωγμούς» (Β´ Κορ. 12, 10). Καί τά νόμασε ατά πλα τς δικαιοσύνης, ποδεικνύοντας τι καί πό ατά εχε πολύ μεγάλες φέλειες καί πό παντο ταν κατάβλητος στούς χθρούς του. Καί ν παντο τόν βασάνιζαν, τόν περιφρονοσαν, τόν κακολογοσαν, σάν νά βάδιζε σέ θριάμβους καί νά στησε σταθερά τρόπαια σ᾿ λα τά σημεα τς γς, τσι περηφανευόταν καί εχαριστοσε τό Θεό λέγοντας· « εχαριστία νήκει στό Θεό ποος πάντοτε μς δηγε σέ θρίαμβο» (Β´ Κορ. 2, 14).

2.-. Καί τήν κακοποίηση καί τήν προσβολή γιά τό κήρυγμα πιζητοσε περισσότερο π᾿ σο μες τήν τιμή, καί τό θάνατο π᾿ σο μες τή ζωή, καί τή φτώχεια π᾿ σο μες τόν πλοτο, καί τούς κόπους περισσότερο π᾿ σο λλοι τίς νέσεις, καί χι πλά περισσότερο, λλά πολύ περισσότερο, καί τή λύπη περισσότερο π᾿ σο λλοι τή χαρά, καί τό νά εχεται γιά τούς χθρούς περισσότερο π᾿ σο τό νά τούς καταριονται ο λλοι. Καί νάτρεψε τήν τάξη τν πραγμάτων, καλύτερα μες τήν νατρέψαμε, κενος μως, πως τή νομοθέτησε Θεός, τσι τή φύλασσε. Γιατί λα ατά ταν σύμφωνα μέ τή φύση, κενα μως ντίθετα. Ποιά εναι πόδειξη; Τό τι Παλος, ν καί ταν νθρωπος, κολουθοσε περισσότερο ατά παρά κενα. να μόνο πράγμα ταν φοβερό γι᾿ ατόν καί πόφευγε, τό νά ντιμάχεται τό Θεό, καί τίποτε λλο. πως βέβαια τίποτε λλο δέν το ταν ποθητό, σο τό νά ρέσει στό Θεό. Καί δέ λέγω τίποτε πό τά παρόντα, λλά οτε καί πό τά μέλλοντα. Καί μή μο πες τίς πόλεις καί τά θνη καί τούς βασιλες καί τά στρατόπεδα καί τά χρήματα καί τίς σατραπεες καί τίς δυναστεες, γιατί οτε στό ράχνης τά θεωροσε ατά. λλά σκέψου ατά πού πάρχουν στούς ορανούς καί τότε θά καταλάβεις τή σφοδρή γάπη πού εχε γιά τό Χριστό. Γιατί Παλος γι᾿ ατήν τήν γάπη δέ θαύμασε οτε τήν ξία τν γγέλων, οτε τν ρχαγγέλων, οτε τίποτε λλο παρόμοιο.

Εχε μέσα του πιό μεγάλο π᾿ λα, τήν γάπη το Χριστο καί μαζί μέ τοτο θεωροσε τόν αυτό του τόν πιό ετυχισμένο π᾿ λους. Καί χωρίς ατό, δέν πιθυμοσε νά γίνει νας πό τίς κυριότητες, οτε πό τίς ρχές καί ξουσίες (νομασίες γγελικν ταγμάτων), λλά μαζί μέ τήν γάπη ατήν θελε περισσότερο νά εναι νάμεσα στούς τελευταίους καί τούς κολασμένους, παρά χωρίς ατήν νάμεσα στούς πρώτους καί τιμημένους. Γιατί κόλαση γι᾿ ατόν ταν μία, τό νά χάσει τήν γάπη ατήν. Ατό ταν γιά τόν Παλο γέεννα, ατό τιμωρία, ατό πειρα κακά· πως κριβς καί πόλαυση, τό νά πετύχει τήν γάπη. Ατό ταν ζωή του, ατό κόσμος του, ατό γγελός του, ατό τά παρόντα, ατό τά μέλλοντα, ατό βασιλεία, ατό πόσχεση, ατό τά πειρα γαθά. Καί κάθε λλο πού δέν δηγοσε δ, δέν τό θεωροσε οτε δυσάρεστο, οτε εχάριστο. τσι μως περιφρονοσε λα τά ρατά, πως τό σάπιο χόρτο. Καί ο τύραννοι καί ο πόλεις πού φριζαν πό θυμό το φαίνονταν τι εναι κουνούπια, ν θάνατος καί ο τιμωρίες καί τά πάρα πολλά βασανιστήρια το φαίνονταν παιδικά παιχνίδια. λλά βέβαια τά πόφερε γιά τό Χριστό.

3.-. Γιατί τότε τά δεχότανε μέ χαρά ατά καί στά δεσμά του τσι περηφανευόταν, πως δέ θά περηφανευόταν Νέρων ταν εχε στό κεφάλι του τό βασιλικό διάδημα. Καί μεινε στή φυλακή, σάν νά ταν ορανός, καί δεχόταν τά κτυπήματα καί τίς μαστιγώσεις πιό εχάριστα άπό κείνους πού ρπάζουν τά βραβεα. Καί τούς πόνους γαποσε χι λιγότερο πό τά παθλα, θεωρώντας τούς πόνους τι εναι παθλο. Γι᾿ ατό καί τούς νόμαζε χάρη. Πρόσεχε μως. παθλο ταν, τό νά πεθάνει καί νά εναι μαζί μέ τό Χριστό, τό νά παραμείνει μως στή ζωή, ταν ατός γώνας. λλ᾿ μως ατό προτιμ περισσότερο πό κενο καί λέγει τι το εναι ναγκαιότερο. Τό νά ποχωρισθε πό τό Χριστό, ταν γώνας καί κόπος, καλύτερα περισσότερο πό γώνα καί κόπο· τό νά παραμένει μαζί του, ταν παθλο. Ατό μως προτιμ περισσότερο πό κενο γιά χάρη το Χριστο.

λλά θά μποροσε σως νά πε κανείς, τι λα ατά το ταν εχάριστα γιά χάρη το Χριστο. Ατό λοιπόν λέγω καί γώ, τι δηλαδή κενα πού γιά μς εναι ατία λύπης, ατά προκαλοσαν σ᾿ κενον μεγάλη εχαρίστηση. Καί γιατί λέγω τούς κινδύνους καί τίς λλες ταλαιπωρίες; φο πραγματικά ταν σέ διαρκή λύπη· γι᾿ ατό καί λεγε· «Ποιός σθενε καί δέν σθεν καί γώ μαζί του; ποιός σκανδαλίζεται καί